ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : مردان موسیقی سنتی و نوین ایران (جلد اول)
ارسلان كامكار به سال 1339 در شهر سنندج به دنیا آمد، در سن هفت سالگى آموختن ساز ویولن را نزد پدرش آغاز كرد و طى چند سال توانست ابتدا در اركستر خردسالان، سپس نوجوانان و بالاخره در اركستر بزرگسالان فرهنگ و هنر استان كردستان به رهبرى پدر خود راه یابد. از آن به بعد تا سال 1357 به طور مستمر در این گروه هم به عنوان نوازنده‏ى ویولن و هم به عنوان نوازنده‏ى عود همكارى داشته و در كنسرتها و جشنواره‏هاى متعددى كه در سطح ایران برگزار شد شركت نموده. وى آثار استاد ابوالحسن صبا را نزد پدر خود فراگرفت و بعدها با شیوه‏ى نوازندگى كلاسیك غربى آشنا و علاقمند شد و آن را نزد برادر بزرگ خود هوشنگ فراگرفت. در همین ایام یعنى بعد از انقلاب در سال 1358 به دانشكده‏ى هنرهاى زیبا، رشته‏ى موسیقى راه یافت و نوازندگى ویولن را در آنجا تحت نظر منوچهر انصارى ادامه داد. یك سال بعد همزمان با تعطیل شدن دانشگاهها (انقلاب فرهنگى) به عنوان نوازنده‏ى ویولن به اركستر سنفونیك تهران وارد شد و تا به حال در این مركز مشغول فعالیت است. بعد از مدتى به آموختن هارمونى و آهنگسازى تحت‏نظر برادر خود هوشنگ پرداخت و در مدت زمان اندكى آن را فراگرفت به طورى كه دو سال بعد از آن اولین كار آهنگسازى خود را به نام (به یاد سید على‏اصغر كردستانى) نوشت كه مورد استقبال قرار گرفت. پس از آن به طور جدى‏تر به آهنگسازى پرداخت و تا به حال چند اثر و تصنیف بر روى نوار ضبط كرده است. از جمله آثارى تحت عنوان: «زردى خزان» كه شامل 4 قطعه براى اركستر «زهى» و سازهاى ایرانى و خواننده است. «سوئیت سنفونیك كردى»، «سوئیت سنفونیك افسانه‏ى سرزمین پدرى‏ام»، «سرود ایران» بر روى شعرى از محمود شاهرخى براى اركستر سنفونیك و گروه «كر» و تك‏خوان، «شوریده دل» بر روى شعرى از عطار نیشابورى. سبك آهنگسازى وى «موسیقى ملى ایران» مى‏باشد كه تلفیقى از موسیقى سنتى، فولكلور و استفاده از سازهاى محلى و سنتى با جنبه‏هایى از قواعد و تكنیكهاى موسیقى علمى جهانى است. از آثار در دست تهیه وى، قطعاتى بر روى اشعار نیما و كنسرتو براى كمانچه و اركستر كه كار مشترك او با برادرش اردشیر مى‏باشد.
فعالیت ها : : مشاهیر / هنر / موسيقي